نيست ، سراب است . البته به آن معناى كاملش ، نادرى از اولياى خدا به تبع انبيا موفق شدند و ديگران مراتب پايينتر را ، تا برسد به ما كه هيچ . نزول قرآن پس از رسيدن پيامبر به حقيقت قرآن ماه مبارك رمضان كه ماه مبارك است ممكن است براى اين باشد كه ماهى است كه ولى اعظم ؛ يعنى رسول خدا و اصل شده است و بعد از وصول ، ملائكه را و قرآن را نازل كرده است . به قدرت او ملائكه نازل مىشوند ؛ به قدرت ولى اعظم است كه قرآن نازل مىشود و ملائك نازل مىشوند . ولىّ اعظم ، به حقيقت قرآن مىرسد در ماه مبارك و شب قدر ، و پس از رسيدن ، متنزل مىكند به وسيلهء ملائكه - كه همه تابع او هستند - قرآن شريف را ، تا به حدى كه براى مردم بگويد . قرآن در حد ما نيست ، در حد بشر نيست . قرآن سرّى است بين حق و ولىّ اللَّه اعظم كه رسول خداست ، به تبع او نازل مىشود تا مىرسد به اينجايى كه به صورت حروف و كتاب در مىآيد كه ما هم از آن استفادهء ناقص مىكنيم . و اگر سرّ « ليلة القدر » و سرّ « نزول ملائكه » در شبهاى قدر - كه الآن هم براى ولىّ اللَّه اعظم حضرت صاحب - سلام اللَّه عليه - اين معنا امتداد دارد - سرّ اينها را ما بدانيم ، همهء مشكلات ما آسان مىشود . تمام مشكلاتى كه ما داريم براى اين است كه ، ما محجوبيم از اينكه واقعيت را آن طور كه هست و نظام هستى را به آن طورى كه تنظيم شده است ، مشاهده كنيم . ما گمان مىكنيم كه حياتِ در اينجا چيزى است و نبودن در اينجا نقصى است ، در صورتى كه حيات در اينجا نازلهء آن حقيقتى است كه از عالم غيب آمده است و موت - اگر چنانچه موت انسانى باشد - رجوع به همان مرتبه‌اى است كه در اول بوده است ، و البته مراتب مختلف و شئون مختلف است . و ما اميدواريم كه از فيض ماه مبارك و فيض عيد ماه مبارك - كه عيد وصال است - ما هم حظّى ببريم كه بتوانيم در اين مشكلاتى كه بر ما وارد مىشود ، سرفراز بيرون بياييم ، تمام چيزهايى كه انبيا آوردند ، مقصود آنها به ذات نبوده است ؛ تشكيل حكومت مقصود به ذات نيست براى انبيا . دعوتها هر چه مىشود مقدمه است براى اينكه انسان را بيدار كنند ، انسان را بفهمانند به